Dżinn kojarzy się nam zazwyczaj z duchem wydobywającym się z magicznej lampy albo butelki i spełniającym trzy życzenia. W rzeczy samej dżinny są demonami oraz duchami, które stworzone zostały z najczystszego ognia bez najmniejszej nawet smużki dymu. Charakteryzują się potężną mocą i chociaż z natury swojej są niewidzialne, potrafią przybrać taką postać, jaką tylko zechcą. Wierzyły w nie ludy arabskie jeszcze na długo przed pojawieniem się islamu. Ludzie ci sądzili, że dżinny mieszkają na pustyniach oraz że są uosobieniem tego wszystkiego, co jest człowiekowi nieprzyjazne (nawet i w dzisiejszych bajkach potrafią być bardzo złośliwe). Ich zdaniem, każdy jeden człowiek posiadał swojego własnego dżinna namawiającego go do robienia złych rzeczy. Dopiero kiedy pojawił się islam, wyobrażenie o tych istotach uległo zasadniczej zmianie. Zaczęto je dzielić na dobre i złe, te dobre służyły nie tylko samemu Bogu (który również je stworzył), ale też i ludziom, a przede wszystkim mędrcom oraz prorokom.